Σίγουρα δεν είναι μια δόκιμη σύγκριση η συγκεκριμένη. Αλλά, τόσο ο ένας όσο και ο άλλος είναι “θεοί” στο είδος τους.
Επιθυμώ να αναφερθώ βασικά στην ικανότητα και των δύο να δείχνουν ότι είναι οι κορυφαίοι όποτε ακριβώς το θέλουν. Ο Τζόρνταν, που σταμάτησε το μπάσκετ για να παίξει μπέιζμπολ, γύρισε στα 35 και πήρε άλλα τρία πρωταθλήματα NBA έτσι χαλαρά. Στα 40 του, όταν και ξαναγύρισε κυρίως για διαφημιστικούς λόγους με τους Γουίζαρντς, έβαζε 20 ποντάκια κατά μέσο όρο. Τι να πει κανείς; Ήταν σαν το να μην είναι κορυφαίος, να μην υπήρξε ποτέ στη καριέρα του. Που πράγματι έτσι είναι.
Από την άλλη, ο Μέσι με το που τα “σάρωσε” όλα με τη Μπάρτσα και έφυγε, τι πήγε και έκανε; Πολύ απλά κατέκτησε τα πάντα με την εθνική του. Δεν πήρε μόνο το Κόπα Αμέρικα και το Μουντιάλ, αλλά το έκανε αυτό όντας ο απόλυτος πρωταγωνιστής και ηγέτης, προς τη δύση, μάλιστα, της καριέρας του. Στην Παρί, επίσης, έπαιξε πολύ καλά. Ναι μεν δεν κατέκτησε κάτι σπουδαίο, αλλά λογικό σε ένα τόσο “αρρωστημένο” ποδοσφαιρικό περιβάλλον. Και πάμε στο τώρα, όπου ο Αργεντινός “αστέρας” κυριαρχεί και στο MLS με την Ίντερ Μαϊάμι. Έχει στο πλάι του τα φιλαράκια του, Άλμπα και Μπουσκέτς, απολαμβάνει το ποδόσφαιρο και “γράφει ξανά ιστορία”, έχοντας ήδη 7 γκολ σε μόλις 4 παιχνίδια.
Συνεπώς, δε μπορώ να πω με βεβαιότητα, αν είναι οι καλύτεροι όλων των εποχών, καθώς με τόσους σπουδαίους αθλητές, οι απόψεις διίστανται. Ωστόσο, αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως τόσο ο Μέσι, όσο και ο Τζόρνταν πλησίασαν το τέλειο και έγιναν συνώνυμό του. Εννοείται ο καθένας στο άθλημά του!