Απέχουμε παρά ελάχιστες μέρες από την έναρξη του παγκοσμίου κυπέλλου μπάσκετ. Ένα παγκόσμιο κύπελλο με ξεκάθαρα, για εμένα, φαβορί.
Τέσσερις είναι οι ομάδες, οι οποίες θεωρώ, πως μπορούν με αξιώσεις, να κάνουν κάτι καλό και να “χτυπήσουν” την κούπα. Το σύνολο των ΗΠΑ είναι το απόλυτο φαβορί. Δεν έχει τους παίκτες “φόβητρο” του παρελθόντος, αλλά με τύπους σαν τον Έντουαρντς, τον Ίνγκραμ, το Ριβς και άλλους, μόνο να ελπίζουν για το καλύτερο μπορούν. Που το πας, ότι έχουν και τον Κερ στον πάγκο; Δηλαδή έναν από τους καλύτερους προπονητές τα τελευταία είκοσι χρόνια στο NBA. Αμέσως μετά τις ΗΠΑ, είναι οι παγκόσμιοι και πανευρωπαϊκοί πρωταθλητές Ισπανοί. Πέρσι, λόγω απουσιών, λίγοι περίμεναν, πως θα πάρουν το ευρωπαϊκό. Και όμως το έκαναν! Φέτος ίδια φάση. Λείπουν αρκετοί, αλλά έχουν τους παιχταράδες Ερνάνγκομεζ και ένα πολύ καλό και έμπειρο σύνολο. Όσο για το Σκαριόλο, ίσως είναι ο προπονητής με τις μεγαλύτερες επιτυχίες σε εθνικό επίπεδο στην ιστορία του μπάσκετ.
Η Γαλλία του Κολέ είναι πάντα στην κορυφή στα μεγάλα τουρνουά. Το ρόστερ της είναι πλήρες(Γκομπέρ, Φουρνιέ, Γιαμπουσελέ, Μπατούμ και άλλοι), έχει την τεχνογνωσία και θα μου κάνει τεράστια έκπληξη, αν δε βρεθεί στο βάθρο. Τέλος, η πιο αδύναμη από την τετράδα της ελίτ, είναι η Σερβία. Φέτος, δεν έχει ούτε Γιόκιτς, ούτε Μίσιτς. Έχει όμως Μιλουντίνοφ, Μπογκντάνοβιτς, Γκούντουριτς και όχι μόνο. Ο Πέσιτς είναι έμπειρος κόουτς και θα παρουσιάσει μία ομάδα, έτοιμη για όλα. Να κλείσω με μία αναφορά στην εθνική μας. Αντικειμενικά, το μετάλλιο είναι όνειρο …άπιαστο. Ωστόσο, αν πιάσουμε το πικ της απόδοσής μας, μια είσοδος στην 8αδα είναι πιθανή. Δε θα είναι και λίγο. Έχουμε από το 2006 (2οι) και τη νίκη επί των ΗΠΑ, να βρεθούμε στους 8 του κόσμου.