Πολλοί είναι αυτοί, που περίμεναν το κάτι παραπάνω από την παρουσία του Ισπανού στον Παναθηναϊκό. Εγώ αντιθέτως και από ό,τι βλέπω και αρκετός ακόμη κόσμος, ξεχώρισαν το “πληθωρικό” παιχνίδι του Ερνάνγκομεθ.
Δεν είναι μόνο η καταπληκτική του και σταθερή παρουσία στην άμυνα, είναι και ο τρόπος, με τον οποίο συμμετέχει στην επίθεση και τη βοηθάει, να μη “κολλάει”. Σίγουρα δε σκόραρε 15-20 πόντους, ανά παιχνίδι, αλλά με τις καλές του και έξυπνες τοποθετήσεις, προσέφερε άπλετο χώρο στους συμπαίκτες του, να κινηθούν. Ενώ παράλληλα συχνά ανανέωνε την κατοχή της μπάλας με τα επιθετικά ριμπάουντ, τα οποία “κατέβαζε”.
Πέρα από αυτό όμως, ο Ερνάνγκομεθ έδωσε λύσεις επιθετικά σε πολύ κρίσιμα και δύσκολα παιχνίδια. Παραδείγματα είναι το παιχνίδι του τρίτου γύρου κόντρα στον Ολυμπιακό στο ελληνικό πρωτάθλημα, η εκτός έδρας “απόδραση” από το Μόναχο για την Ευρωλίγκα, το 5ο παιχνίδι με τη Μακάμπι, ο τελικός με τη Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά και οι τελικοί του ελληνικού πρωταθλήματος κόντρα στον Ολυμπιακό. Παρατηρεί κανείς, πως ουσιαστικά στα ματς, που έκριναν τίτλους, όχι μόνο έπαιξε τη γνωστή του άμυνα, αλλά σκόραρε κιόλας.
Θεωρώ δεδομένο, πως του χρόνου, θα πλησιάσει σταθερά τους 10 πόντους ανά παιχνίδι. Θα έχει προσαρμοστεί καλύτερα στο ευρωπαϊκό στυλ, ενώ θα έχει και μεγάλη αυτοπεποίθηση, καθώς πλέον χαίρει σχεδόν της καθολικής αναγνώρισης από τον κόσμο και τους ανθρώπους του μπάσκετ.