Ο Αργεντινός “αστέρας” μετά από μακρά πορεία στα ευρωπαϊκά γήπεδα επέστρεψε εδώ και λίγο καιρό στη Μπενφίκα. Δηλαδή γύρισε στην ομάδα, η οποία και τον ανέδειξε στη “γηραιά” ήπειρο.
Πήγε συνεπώς κόντρα στο “ρεύμα” και δεν επέλεξε ένα “ηγεμονικό” συμβόλαιο σε”ποδοσφαιρομάνες”…σαν το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία. Σαφώς όμως και δε κρίνω όσους το έκαναν. Είναι άλλωστε το επάγγελμά τους. Ωστόσο, τύπους ρομαντικούς σαν τον Ντι Μαρία, τους αγαπάμε λίγο παραπάνω.
Γενικά πιστεύω πάντως, πως ο Αργεντινός δεν έχει λάβει το σεβασμό, που του αναλογεί. Σε όλες τις ομάδες του, με εξαίρεση το μικρό του πέρασμα από τη Μάντσεστερ, έπαιξε καταπληκτικά. Βασικά, να το θέσω πιο σωστά. Στην Παρί, όπως και στη Μπενφίκα τον λατρεύουν. Ελάχιστοι όμως, αναφέρουν το ποσό καταλυτικός υπήρξε για τη Ρεάλ. Ακόμα και στην περσινή δύσκολη σεζόν για τη Γιουβέντους, ο Ντι Μαρία ξεχώρισε. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως σε αυτή τη “χρυσή εποχή” για την εθνική Αργεντινής, όχι μόνο συμμετείχε, αλλά και διακρίθηκε. Μάλιστα, σκόραρε, τόσο στον τελικό του Κόπα Αμέρικα, όσο και σε αυτόν του Μουντιάλ.
Συνεπώς, το “αστέρι” της Μπενφίκα είναι πηγή έμπνευσης. Δεν τον καθιστούν σπουδαίο μόνο τα επιτεύγματά του στο γήπεδο, αλλά και ο τρόπος σκέψης του για το ποδόσφαιρο. Μακάρι, να είναι το ίδιο καλός με την πρώτη του θητεία στη Λισαβόνα.