Σήμερα δεν θα είμαι αντικειμενικός. Θα γράψω για τον Ροναλτίνιο, τον αγαπημένο μου γενικά παίχτη, τον ορισμό του ποδοσφαίρου.
Ο Ροναλντίνιο ως παίκτης, ήταν ακριβώς αυτό, που ανέφερα, το ίδιο το ποδόσφαιρο. Ντρίμπλες που άφηναν τους αντιπάλους “κάγκελο”, πάσες “διαβήτης”, γκολ με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Ο άνθρωπος ήρθε από τη Βραζιλία, πολύ πιτσιρικάς και “μάγεψε” αρχικά με τη φανέλα της Παρί Σεν Ζερμέν. Μάλιστα το 2002, είχε κατακτήσει ήδη την κορυφή του κόσμου με την εθνική Βραζιλίας. Αλησμόνητη η φαουλάρα του κόντρα στους Άγγλους.
Ακολούθησε η Μπάρτσα, όπου λατρεύτηκε σαν θεότητα. Σε 207 αγώνες είχε 97 γκολ, 87 ασίστ και ανεπανάληπτες ποδοσφαιρικές στιγμές. Εδώ, μέχρι και το κοινό του Μπερναμπέου “υποκλίθηκε” στο μεγαλείο του. Με τους “μπλαουγκράνα” τα σάρωσε όλα, πρωταθλήματα, κύπελλα, Τσάμπιονς Λιγκ και πέρασε στο πάνθεον. Ακολούθησε η Μίλαν, όπου πλέον φαινόταν πως το ποδόσφαιρο για εκείνον, έχει περάσει σε “δεύτερη μοίρα”. Αλλά ακόμα και έτσι, υπήρξαν στιγμές, όπου λες, δε γίνεται να το έκανε αυτό… Η επιστροφή στα πάτρια εδάφη σήμανε και την κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα από τον Ρόνι με την Ατλέτικο Μινέιρο. Ναι, ο άνθρωπος “τερμάτισε” το ποδόσφαιρο. Δεν άφησε τίποτα, ούτε σε εθνικό, αλλά ούτε και σε συλλογικό επίπεδο. Συνέχισε για κάποια χρόνια στη Λατινική Αμερική, όπου συνεχώς γινόταν αποδέκτης θαυμασμού.
Ο Ροναλντίνιο έπαιξε στο κορυφαίο επίπεδο για 12 χρόνια, από τα 18 του ως τα 30. Αν ήταν πιο συνεπής, λιγότερο “γλεντζές”, αλλά και περισσότερο “πεινασμένος”, θα είχε περάσει στην ιστορία ως ο καλύτερος όλων των εποχών. Τελικά, πέρασε ως ένας από τους καλύτερους. Αυτή είναι η άποψή μου. Μερικοί ίσως τη βρουν υπερβολική, αλλά υπερβολή και Ρόνι πάνε μαζί!