Η Παρί Σεν Ζερμέν για ακόμη μια χρονιά, ενώ έχει ένα από τα καλύτερα ρόστερ στην Ευρώπη, “έκανε μια τρύπα στο νερό”.
Τα τελευταία χρόνια, με μερικές εξαιρέσεις, οι “Παριζιάνοι” αποκλείονται αρκετά νωρίς από τη συνέχεια του Τσάμπιονς Λιγκ. Μάλιστα τις τελευταίες δύο σεζόν, έχουν στη σύνθεσή τους, τη “διαστημική” τριάδα Μέσι, Εμπαπέ, Νειμάρ. Τι και αν σας έλεγα, πως ένα μερίδιο ευθύνης το έχει ο Εμπαπέ; Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως ο Γάλλος είναι παιχταράς. Ωστόσο, θεωρώ πως έχει “υιοθετήσει” μια υπεροπτική στάση, η οποία και δημιουργεί πρόβλημα. Από τη στιγμή μάλιστα, που παίζει πλάι στον ίσως κορυφαίο όλων των εποχών, Μέσι, θα ήταν άκρως ευεργετικό, να επιδιώξει ουσιαστικά τη συνεργασία τους. Γιατί, ωραία τα γκολ και οι ασίστ στη Ligue 1, αλλά στο Τσάμπιονς Λιγκ είναι σαν να παίζει ο καθένας μόνος του. Μέσα σε αυτά, αν βάλουμε και τους συχνούς τραυματισμούς του Νειμάρ, “έδεσε το γλυκό”.
Το άλλο μεγάλο ζήτημα, είναι αυτό της ομοιογένειας. Η αλήθεια είναι, πως στην Παρί δεν υπάρχει καμία απολύτως. Και λογικό, για εμένα, αφού δεν έχει “πρωτοκλασάτο” προπονητή. Δε γίνεται μια ομάδα, να την αφήνεις ” στον αυτόματο πιλότο”, ειδικά όταν αποτελείται, μονάχα από ποδοσφαιρικούς “αστέρες”. Το 2020 είχε πραγματικά προπονητή από το “πάνω ράφι”, τον Τόμας Τούχελ, ο οποίος και την οδήγησε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Και τι κατάλαβε; Την επόμενη χρονιά, τον “έδιωξαν”. Τους “τιμώρησε” βέβαια, αφού αμέσως πήρε την κούπα με την Τσέλσι! Αφού οι ιθύνοντες, είναι διατεθειμένοι, να ξοδέψουν “αστρονομικά” ποσά για παίκτες, ας το κάνουν και για προπονητή. Μόνο έτσι, θα δουν “άσπρη μέρα”.
Συνεπώς, για εμένα αυτά είναι τα ζητήματα στην Παρί. Και είναι εύκολο, να λυθούν. Αρκεί, να υπάρξει σοβαρότητα και ένα πραγματικό ποδοσφαιρικό πλάνο, το οποίο και θα τηρηθεί κατά γράμμα.