Ο Φίλιππος Μαργιώλης γράφει για άλλον έναν πρόωρο αποκλεισμό της εθνικής ομάδας μπάσκετ σε μεγάλη διοργάνωση και αναγνωρίζει την επιτυχία των Γερμανών.
Τον Σεπτέμβριο του 2022, είχα γράψει ένα άρθρο για τους βασικούς λόγους της αποτυχημένης πορείας της Εθνικής μας στο Ευρωμπάσκετ. Σχεδόν έναν χρόνο μετά, η Ελλάδα κατέκτησε τη 15η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο, τη χειρότερη, δηλαδή, στην ιστορία της.
Κι αν πέρσι κάναμε όνειρα για μετάλλια και μεγαλεία, στο φετινό Μουντομπάσκετ ελάχιστοι περίμεναν πολλά πράγματα από την επίσημη αγαπημένη. Πριν πιάσουμε το θέμα των εγγενών αδυναμιών του ελληνικού μπάσκετ, βέβαια, πρέπει να ξεκινήσουμε με μια βασική παραδοχή: το ταβάνι της φετινής εκδοχής της Εθνικής Ελλάδος ήταν χαμηλό, λόγω και των τεράστιων απουσιών.
Οι Γιάννης και Κώστας Αντετοκούνμπο, Νικ Καλάθης, Κώστας Σλούκας, Ντίνος Μήτογλου, Δημήτρης Αγραβάνης και Τάιλερ Ντόρσεϊ έθεσαν εαυτούς εκτός διοργάνωσης, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Ωστόσο, θεωρώ ότι τα προβλήματα στον χώρο της ελληνικής καλαθοσφαίρισης είναι πιο βαθιά και περίπλοκα. Ας τα δούμε πιο αναλυτικά…
Η έλλειψη σουτέρ και επιθετικού ταλέντου
Το μπάσκετ εξελίσσεται συνεχώς κι εμείς έχουμε κολλήσει στο παρελθόν. Τότε που η γαλανόλευκη διέθετε τέσσερεις κορυφαίους χειριστές της μπάλας (Διαμαντίδης, Σπανούλης, Παπαλουκάς, Ζήσης), οι οποίοι μπορούσαν να διαβάσουν οποιαδήποτε αδυναμία της αντίπαλης άμυνας.
Ωστόσο, το άθλημα έχει αλλάξει πλήρως από εκείνη την εποχή, ενώ δεν έχουμε και το ατομικό ταλέντο του παρελθόντος. Επιπλέον, εκεί που οι άλλες χώρες έχουν στην κατοχή τους επιθετικά «υπερόπλα», εμείς κάνουμε λόγο για την…ελληνική ψυχή.
Έτσι, όμως, δε μπορείς να κερδίσεις στο σύγχρονο μπάσκετ. Το τελευταίο απαιτεί σουτ, αθλητικότητα και physical game, στοιχεία που απουσιάζουν από τους διεθνείς μας. Εδώ και χρόνια, οι περισσότεροι Έλληνες παίκτες δεν έχουν το παραμικρό επιθετικό ταλέντο και αποτελούν συμπληρωματικά μέλη του rotation στις ομάδες τους. Είναι εκείνοι που κάνουν τη λεγόμενη «βρώμικη δουλειά» και δεν έχουν στο μυαλό τους το σκοράρισμα.
Επιπρόσθετα, το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα παρουσιάζει τεράστια έλλειψη από σταθερούς σουτέρ. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι πλην του Ντόρσεϊ και δευτερευόντως του Ρογκαβόπουλου, κανείς άλλος δεν απειλεί με συνέπεια έξω από τα 6,75. Αντιθέτως, έχουμε αρκετούς «σουτέρ ημέρας», δηλαδή παίκτες που σε έναν αγώνα θα βάλουν 3-4 τρίποντα και στον επόμενο κανένα. Τέτοιοι είναι οι Λαρεντζάκης, Παπανικολάου, Παπαπέτρου και Γουόκαπ.
Ακόμη, στο ελληνικό μπάσκετ δεν υπάρχουν και παίκτες που να δημιουργούν για τον εαυτό τους, που να είναι ικανοί στο «ένας εναντίον ενός». Που να μπορούν, δηλαδή, να πετύχουν καλάθι με μια προσωπική ενέργεια, έστω κι αν το σύστημα του προπονητή δε δούλεψε. Μόνο ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ο Ντόρσεϊ και ίσως ο Σλούκας έχουν αυτή τη δυνατότητα.
Έλλειμμα σε αθλητικότητα
Ένα άλλο φλέγον ζήτημα είναι η παντελής έλλειψη αθλητικότητας και δύναμης. Με εξαίρεση τους αδερφούς Αντετοκούνμπο, τον Παπαπέτρου, τον Παπαγιάννη και τον Ντόρσεϊ, οι διεθνείς μας δεν έχουν τα απαραίτητα – για το μπάσκετ του 2023 – αθλητικά προσόντα.
Όσον αφορά τη δύναμη, το physicality κατά τους Αμερικανούς, η εικόνα είναι ανάλογη. Εκτός των Αντετοκούνμπο, του Γουόκαπ, που πήρε την ελληνική ιθαγένεια, του Παπανικολάου, του Αγραβάνη και του Παπαπέτρου, δε μπορώ να σκεφτώ κανέναν άλλον με ικανότητα στο physical game.
That’s that Antetokounmpo gene 🧬😤 #FIBAWC x #WinForHellas pic.twitter.com/52ZhgjkoUW
— FIBA Basketball World Cup 2023 🏆 (@FIBAWC) August 26, 2023
Οι ευθύνες της Ομοσπονδίας και του προπονητή
Σε κάθε αποτυχία μιας ομάδας, βέβαια, μερίδιο ευθύνης έχει και ο προπονητής. Φυσικά, δεν κοστολογώ στον Δημήτρη Ιτούδη την φετινή απογοητευτική πορεία της Εθνικής μας, αφού οι απουσίες στο ρόστερ ήταν πολλές, ούτε τον κατηγορώ για όλα τα δεινά του ελληνικού μπάσκετ.
Ωστόσο, είναι φανερό ότι ο ίδιος δεν είχε την επίδραση που περιμέναμε όταν ανέλαβε τη θέση του ομοσπονδιακού τεχνικού. Η Ελλάδα δεν έφτασε μακριά στο Ευρωμπάσκετ του 2022, παρά τη φαινομενική πληρότητα που διέθετε. Το συγκεκριμένο γεγονός βαραίνει αναμφίβολα τον προπονητή, ο οποίος, σε πολλές περιπτώσεις, δεν έκανε τις απαραίτητες προσαρμογές.
Ακόμα και φέτος, όμως, είδαμε καλοδουλεμένα σύνολα, όπως αυτά της Λετονίας και της Λιθουανίας να κάνουν αξιοπρεπείς πορείες. Μπορεί να μην είχαν σπουδαίο ατομικό ταλέντο, αλλά με την ομαδική δουλειά και το πλάνο του προπονητή τους, μπήκαν στην οκτάδα. Επίσης, μην ξεχνάμε ότι και στο περσινό Eurobasket, η χαμηλών δυνατοτήτων Πολωνία έφτασε στα ημιτελικά. Συνεπώς, θεωρώ λογική την απόφαση για την απομάκρυνση του Ιτούδη από τον πάγκο της επίσημης αγαπημένης.
Αναφορικά, τώρα, με την Ομοσπονδία, δε θέλω να πω πολλά. Παρ’ όλ’ αυτά, δε μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι δε δείχνει να υπάρχει κανένα πλάνο για την ανάδειξη νέων ταλέντων. Το ελληνικό μπάσκετ έχει σταματήσει εδώ και χρόνια να παράγει παίκτες, που να μπορούν να πάρουν τη σκυτάλη από την παλιά γενιά. Το πρόβλημα ήταν ακόμα πιο εμφανές φέτος, με τις απουσίες των Αντετοκούνμπο, Καλάθη και Σλούκα.
Επιπλέον, οι ίδιες οι απουσίες μαρτυρούν το γεγονός ότι η ΕΟΚ του Βαγγέλη Λιόλιου δεν έχει καταφέρει να εμπνεύσει τους Έλληνες διεθνείς. Εκεί που πέρσι υπήρχε ένα γενικότερο κλίμα ομοιογένειας και συσπείρωσης, αυτό χάθηκε εντελώς φέτος. Παράλληλα, δεν είναι λίγες οι φωνές που μιλούν για κάκιστο κλίμα στα αποδυτήρια και διαφωνίες παικτών, Ομοσπονδίας και προπονητή.
Το παράδειγμα της Γερμανίας και ο καθρέφτης του Μουντομπάσκετ
Το φετινό Μουντομπάσκετ ξεγύμνωσε όλες τις αδυναμίες μας. Ταυτόχρονα, ανέδειξε όσα κάνουν σωστά οι υπόλοιπες χώρες. Ας ξεκινήσουμε από την πρωταθλήτρια κόσμου, Γερμανία. Τα «πάντσερ» αγωνίζονται σε γρήγορο τέμπο και έχουν δεινούς σουτέρ σε όλες τις θέσεις (Ομπστ, Βόιτμαν, Βάγκνερ, Λο). Επιπλέον, κατέχουν παίκτες ικανότατους στο «ένας εναντίον ενός» (Σρούντερ, Βάγκνερ, Λο, Μπόνγκα) , αλλά και με την αναγκαία αθλητικότητα (Σρούντερ, Μπόνγκα, Τίμαν).
Undefeated.
— FIBA Basketball World Cup 2023 🏆 (@FIBAWC) September 10, 2023
FOR THE FIRST TIME IN HISTORY, GERMANY ARE WORLD CHAMPIONS! 🏆#FIBAWC x #WinForAll pic.twitter.com/byh5sxYvA3
Από εκεί και πέρα, οι Λιθουανία και Λετονία τρέχουν και σουτάρουν για 40 λεπτά, παίζουν σύγχρονο μπάσκετ. Η πρώτη, μάλιστα, νίκησε τις ΗΠΑ με τον αγαπημένο ρυθμό των Αμερικανών, μετρώντας 96 κατοχές έναντι 94 της Team USA. Η δεύτερη, από την πλευρά της, κατέκτησε την 5η θέση στην παρθενική της συμμετοχή σε Mundobasket, αν και έπαιξε σε όλο το τουρνουά χωρίς τον ηγέτη της, Κρίστας Πορζίνγκις.
Προφανώς, δεν υπάρχει καν λόγος να κάνω σύγκριση με τους Αμερικανούς, τους Καναδούς και τους Σλοβένους, οι οποίοι παίζουν σε τελείως διαφορετικό τέμπο. Ακόμα κι οι Σέρβοι είναι μεν πιο κοντρολαρισμένοι, αλλά διαθέτουν επίσης ικανότατους παίκτες στο σκοράρισμα.
“Every breathe you take, every move you make, I’ll be watching you,” – 🗣️ Philippines fans to Austin Reaves (probably)#FIBAWC x #WinForAll pic.twitter.com/oaA98iXZqb
— FIBA Basketball World Cup 2023 🏆 (@FIBAWC) August 28, 2023
Ουσιαστικά, από τις ομάδες της πρώτης οκτάδας μόνο οι Ιταλοί μας μοιάζουν κάπως. Με τον Ποτσέκο στον πάγκο της, η «σκουάντρα ατζούρα» είναι ένα σκληροτράχηλο σύνολο, που δίνει έμφαση στην άμυνα. Όπως κι η γαλανόλευκη, η Ιταλία δεν έχει παίκτες με αθλητικά προσόντα, αλλά διαθέτει για ηγέτη της τον παικταρά Φοντέκιο.
Και τώρα, τι κάνουμε;
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, λοιπόν, ότι το άθλημα έχει αλλάξει πλέον. Το «σκεπτόμενο μπάσκετ», που μας οδήγησε σε μεγάλες επιτυχίες, έχει…πεθάνει. Επομένως, οφείλουμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα άλλων εθνικών ομάδων και να εναρμονιστούμε επιτέλους με το σύγχρονο μπάσκετ.
Το σουτ, η αθλητικότητα και το επιθετικό ταλέντο θα πρέπει να είναι στο επίκεντρο των αναπτυξιακών προγραμμάτων της χώρας. Τα νέα παιδιά θα πρέπει να μαθαίνουν πρωτίστως να σκοράρουν και έπειτα να μαθαίνουν πολύπλοκα συστήματα.
Ακόμη, είναι πολύ σημαντικό οι σύλλογοι να δείχνουν εμπιστοσύνη στους νεαρούς αθλητές και να τους ρίχνουν από νωρίς στα…βαθιά, ώστε να αποκτήσουν εμπειρίες. Τέλος, καλό είναι η ίδια η ΕΟΚ να χαράξει μια κοινή κατεύθυνση για την ελληνική καλαθοσφαίριση. Σε κάθε περίπτωση, το Μουντομπάσκετ μας έδειξε τον δρόμο. Εμείς θα τον ακολουθήσουμε;