Χθες βράδυ ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς έριξε “τίτλους τέλους” στη “μυθική” καριέρα του σε ηλικία 42 ετών!
Έχω ξαναγράψει για τον Ζλάταν στο παρελθόν, αλλά δε γίνεται, να μην αναφερθώ και σήμερα. Δε θέλω όμως, να μιλήσω ξανά για τα ποδοσφαιρικά του κατορθώματα. Αυτό το έχω κάνει ήδη. Θέλω να κάνω ειδική μνεία στο χαρακτήρα του, ο οποίος είναι άκρως αμφιλεγόμενος.
Κατά την προσωπική μου άποψη λοιπόν, ο Ζλάταν δεν είναι κακός χαρακτήρας. Ίσα ίσα, εξωγηπεδικές πράξεις του, όπως η έμπρακτη οικονομική βοήθεια σε απόρους δείχνουν ακριβώς το αντίθετο. Ο Ιμπραΐμοβιτς αναγκάστηκε, να υιοθετήσει αυτή τη σκληρή και εκκεντρική “περσόνα”. Τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν εύκολα, καθώς συχνά έπεφτε θύμα χλευασμού. Αυτό μέχρι τη στιγμή, που αποφάσισε, πως θα δε θα επιτρέψει άλλο τη συγκεκριμένη κατάσταση. Έγινε, λοιπόν, μια ισχυρή προσωπικότητα, ένας καταπληκτικός ποδοσφαιριστής και πολύ καλός στις πολεμικές τέχνες. Δυνάμωσε ψυχικά και από εκείνη τη στιγμή δε ξανακοίταξε πίσω. Ήθελε να καταφέρει αυτό, για το οποίο ήταν προορισμένος και δε θα άφηνε κανέναν να του το στερήσει.
Στη πορεία σίγουρα, έδειξε τάσεις αλαζονικές, αλλά και συμπεριφορές κατακριτέες. Κανείς δεν είναι τέλειος άλλωστε… Πάντα όμως, όσο και αν λάτρευε τον εαυτό του, αναγνώριζε το μεγαλείο στους άλλους. Ουκ ολίγες φορές έχει αναφερθεί στο Μέσσι και στο Ρονάλντο, το “φαινόμενο”, χαρακτηρίζοντάς τους τους κορυφαίους όλων των εποχών. Ο Ζλάταν κυρίες και κύριοι υπήρξε η πιο “καλτ” φιγούρα στο ποδόσφαιρο τα τελευταία 20 χρόνια. Οι επιδόσεις του, η “μαγεία” του, οι δηλώσεις του, οι συμπεριφορές του, όλα αυτά, θα λείψουν με την απόσυρσή του. Πραγματικά εύχομαι, να συνεχίσουμε να τον απολαμβάνουμε στα γήπεδα, έστω από κάποιο άλλο πόστο.
Το προηγούμενο άρθρο μου για τον Ζλάταν: