Συνήθως, όταν οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τους καλύτερους όλων των εποχών, θα ακούσει κανείς τα ονόματα του Πελέ, του Μαραντόνα, του Ζιντάν, του Ρονάλντο και του Μέσι ως επί το πλείστον. Λίγοι, θα αναφέρουν τον Λουίς Φίγκο. Νομίζω είναι αρκετά άδικο για έναν παίχτη πραγματικό “πολυεργαλείο” και αρκετά μπροστά από την εποχή του.
Οι διακρίσεις του
Τα κατορθώματά του “μιλούν” από μόνα τους. Σε συλλογικό επίπεδο, σημείωσε 657 συμμετοχές με 123 γκολ και 191 ασίστ, παίζοντας στη δεξιά μεριά του κέντρου. Κατέκτησε μάλιστα τα πάντα. Τέσσερα πρωταθλήματα σε Ισπανία και Ιταλία αντίστοιχα, το Τσάμπιονς Λιγκ το 2002, πολλά εγχώρια κύπελλα, ενώ είχε και συχνές ατομικές διακρίσεις. Κορυφαία εξ αυτών, η χρυσή μπάλα του 2000. Ο Πορτογάλος υπήρξε ο ορισμός του ηγέτη μέσα στο γήπεδο, σε όποια ομάδα και αν αγωνίστηκε. Ήταν αυτός, που συνέδεε την άμυνα και την επίθεση με απόλυτη αρμονία και μαεστρία.
Η μεταγραφή, που τα άλλαξε όλα!
Ο Φίγκο ήταν ένας από τους ποδοσφαιριστές-σύμβολα των δεκαετιών του 90 και του 00. Περίτρανη απόδειξη το γεγονός, πως ο Φλορεντίνο Πέρεθ στήριξε όλη του την προεκλογική καμπάνια για τη προεδρία της Ρεάλ Μαδρίτης στην απόκτησή του από τη “μισητή” Μπαρτσελόνα. Εν τέλει τα κατάφερε και μαζί του πήρε και κάθε διαθέσιμο τίτλο. Παράλληλα τόσο εκείνος, όσο και ο Φίγκο έγιναν αποδέκτες αστείρευτου μίσους από τους οπαδούς των “Μπλαουγκράνα”. Αυτά ανήκουν όμως πλέον στην ιστορία.
Η θέση του ανάμεσα στους κορυφαίους
Όπως και ο Πορτογάλος παιχταράς βρίσκεται και θα βρίσκεται αιώνια στο ποδοσφαιρικό “πάνθεον”. Σίγουρα, δεν ήταν ο καλύτερος ever. Ωστόσο, πιστεύω το πλησίασε αρκετά το συγκεκριμένο επίπεδο και καλό θα ήταν, να λαμβάνει ακόμα μεγαλύτερη εκτίμηση για τη σπουδαία καριέρα του. Βρίσκεται στο προσωπικό μου Top-7 αναμφίβολα!
Μερικές από τις καλύτερες φάσεις της σταδιοδρομίας του στα γήπεδα: