Έτσι ακριβώς αρμόζει στον Τζέιμς Μίλνερ, να τον χαρακτηρίσει κάποιος. Του αξίζει και με το παραπάνω.
Για εμένα, ο Μίλνερ είναι από τους πιο αδικημένους ποδοσφαιριστές της γενιάς του. Σπανίως λαμβάνει δυστυχώς την αναγνώριση που του αξίζει. Σήμερα, θα του προσφέρουμε ένα λιθαράκι από αυτή. Ήδη από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του, σε Νιούκασλ και Άστον Βίλα, ο Άγγλος είχε σταθερά καλή πορεία στην Πρέμιερ Λιγκ. Το επιστέγασμα ήταν η μεταγραφή του στη Σίτι των πολλών “αστέρων”. Εκεί, έπαιξε σπουδαία και πήρε δύο πρωταθλήματα Αγγλίας. Το όνομά του όμως, δε συνοδεύτηκε από τις δάφνες, που έλαβαν ονόματα, όπως αυτό του Αγκουέρο, του Τουρέ και των λοιπών. Τον θεωρώ το ίδιο επιδραστικό, αφού “γέμιζε” το κέντρο της Μάντσεστερ Σίτι.
Μετά το πρωτάθλημα του 2014, μετακινήθηκε στη Λίβερπουλ. Ήταν μια μεταγραφή, που αρχικά πέρασε στα “ψιλά”. Ο Κλοπ όμως τον εμπιστεύτηκε και εκείνος του το ξεπλήρωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο 37χρονος μετράει 329 συμμετοχές με τη φανέλα της Λίβερπουλ, έχοντας κατακτήσει τα πάντα μαζί της. Ο Μίλνερ είναι αειθαλής, είναι πάντα εκεί όταν τον χρειάζεται η ομάδα του, να βάλει “το κορμί του στη φωτιά”.
Η αλήθεια είναι, πως ποτέ δεν υπήρξε ο “φαντεζί” παίκτης, που θα ξεσηκώσει τα πλήθη. Αντιθέτως, είναι ένας ακούραστος εργάτης, ένας παίκτης δηλαδή υπερπολύτιμος. Κάθε ομάδα πρωταθλητισμού, που σέβεται τον εαυτό της, έχει ανάγκη από τέτοιους ποδοσφαιριστές.