Επιτέλους ο Ντέιβιντ Μόγιες πήρε από το ποδόσφαιρο, αυτό το οποίο του αρμόζει και του αξίζει. Είναι πλέον κάτοχος Ευρωπαϊκού τίτλου!
Προσωπικά χάρηκα πολύ για τον Μόγιες χθες βράδυ. Έχει ακούσει απαράδεκτα πράγματα, ενώ είναι ένας εξαιρετικός προπονητής με σπουδαίο έργο στις ομάδες του. Στην Έβερτον επί μία δεκαετία αποτελούσε τη σταθερά της ομάδας για αξιοπρεπέστατες πορείες στην Πρέμιερ Λιγκ. Μάλιστα ποτέ δεν είχε κάποιο ρόστερ, του οποίου η ποιότητα να ήταν υψηλή. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον “έχρισε” διάδοχο του Σερ Αλεξ. Συμφωνώ, πως η χρονιά ήταν πολύ κακή για τους “κόκκινους διαβόλους”. Αλλά ρε παιδιά, που πήγε η λεγόμενη πίστωση χρόνου του αγγλικού ποδοσφαίρου στην περίπτωση του Μόγιες; Πήγε “περίπατο”… Συνεπώς, δε μπορώ να τον κρίνω, ειδικά στη μεταβατική φάση της Μάντσεστερ.
Ο άνθρωπος άκουσε “τέρατα”. Ευτυχώς, είχε αξιοπρεπή περάσματα από Ρεάλ Σοσιεδάδ και Σάντερλαντ και “έσωσε” την καριέρα του. Και φτάνουμε στην καταξίωση! Στη Γουέστ Χαμ, την οποία εδώ και χρόνια την έχει στα υψηλά “πατώματα” στην Αγγλία! Την έχει βγάλει Γιουρόπα Λιγκ και έχει κάνει και πορεία εκεί. Φέτος όμως, το πήγε ένα βήμα παραπέρα. Στο Αγγλικό πρωτάθλημα, σίγουρα θα μπορούσε κάτι καλύτερο. Αλλά στην Ευρώπη “σάρωσε”. Κατέκτησε το Κόνφερενς Λιγκ και έφερε ευρωπαϊκό τίτλο στη Γουέστ Χαμ μετά το 1967. Παράλληλα, της κέρδισε και την έξοδό της στο Γιουρόπα του χρόνου, κάνοντας έτσι τη χρονιά αυτή, την πιο επιτυχημένη στη σύγχρονη ιστορία της ομάδας.
Αυτές είναι οι ωραίες οι ιστορίες, που μας προσφέρει το ποδόσφαιρο. Άνθρωποι με χαρίσματα δυσκολεύονται, ακούν πολλά, αλλά στο τέλος τα καταφέρνουν!