Με αφορμή την ήττα της ΑΕΚ από τον Βόλο (0-1) το βράδυ του Σαββάτου, ο Φίλιππος Μαργιώλης γράφει για τα επαναλαμβανόμενα λάθη της διοίκησης Μελισσανίδη και θεωρεί ότι αν δεν υπάρξει κάποια αλλαγή νοοτροπίας, καλό είναι να βρεθεί μια διάδοχη κατάσταση.
Ήταν 22 Απριλίου του 2018. Η ΑΕΚ επικρατούσε 2-0 του Λεβαδειακού στο ΟΑΚΑ και κατακτούσε το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 24 ολόκληρα χρόνια. Μετά τη λήξη της αναμέτρησης, ο διοικητικός της ηγέτης, Δημήτρης Μελισσανίδης δήλωνε ότι δεν περίμενε τόσο νωρίς αυτό το πρωτάθλημα, αλλά τόνιζε ότι η ΑΕΚ είναι «σε καλό δρόμο».
Αυτό που ακολούθησε, όμως, για την Ένωση δε θα το περίμενε ούτε ο χειρότερος εχθρός της. Τέσσερα και πλέον χρόνια μετά το ιστορικό εκείνο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ, η ΑΕΚ βρίσκεται σε πλήρες αδιέξοδο. Ήττες σε ντέρμπι, τέσσερεις σερί χαμένοι τελικοί κυπέλλου, τραγικές ευρωπαϊκές βραδιές, διασυρμοί στο εγχώριο πρωτάθλημα και άθλιες επιλογές παικτών και προπονητών περιγράφουν απολύτως την τετραετία του δικεφάλου. Κοινός παρονομαστής όλων αυτών: Ο Δημήτρης Μελισσανίδης.
Η προσωποκεντρική λειτουργία της ΑΕΚ
Δεν είναι κρυφό μυστικό ότι ο Νικαιώτης επιχειρηματίας αποτελεί το απόλυτο αφεντικό στην ΑΕΚ. Τα πάντα στην ομάδα περνούν από το χέρι του και τίποτα δεν προχωρά χωρίς την συγκατάθεσή του. Ακόμα και η πρόσφατη απόφαση για την απόκτηση του Νίκλας Ελίασον λήφθηκε με «εντολή Μελισσανίδη». Κι εδώ ακριβώς έγκειται το πρώτο πρόβλημα. Πώς ακριβώς περιμένουμε να λειτουργεί σωστά μια ομάδα, όταν τα πάντα περνούν από το χέρι ενός ανθρώπου; Πώς περιμένουμε η ΑΕΚ να βγάζει «υγεία» ως οργανισμός, όταν ο διοικητικός της ηγέτης παρεμβαίνει στο έργο των προπονητών και των τεχνικών διευθυντών;
Είναι πραγματικά αδιανόητο εν έτει 2022, όπου οι ομάδες λειτουργούν με τμήματα εμπειρογνωμόνων και εξειδικευμένων επιτελείων, να παίρνει όλες τις σημαντικές αποφάσεις ένα πρόσωπο. Είναι αλήθεια ότι η Ένωση λειτουργεί σε πολλές περιπτώσεις με λογική προηγούμενων δεκαετιών. Εκεί που ήταν απολύτως λογικό οι εκάστοτε επιχειρήσεις, αλλά και οι σύλλογοι να προχωρούν σύμφωνα με τις υποδείξεις και τις οδηγίες του αφεντικού. Πλέον, όμως, δεν ισχύει αυτό. Όσον, λοιπόν, η ΑΕΚ δεν προσαρμόζει το σχεδιασμό της στο σύγχρονο μοντέλο οργάνωσης των ομάδων, τι περιμένουμε να αλλάξει;
Αποτυχημένες επιλογές παικτών και προπονητών
Άλλο ένα κοινό σημείο της αποτυχημένης τελευταίας τετραετίας των «κιτρινόμαυρων», είναι οι κακές επιλογές παικτών και προπονητών. Από την ΑΕΚ έχουν περάσει αμέτρητες περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που δεν προσέφεραν απολύτως τίποτα. Από τον Ζεράλδες, για χάρη του οποίου αποχώρησε ο νυν αρχηγός της εθνικής μας ομάδας, Τάσος Μπακασέτας, μέχρι τον Σιμάο και τον Λε Ταλέκ, οι ιθύνοντες του συλλόγου συνεχίζουν να κάνουν λανθασμένες επιλογές στο μεταγραφικό σχεδιασμό.
Αξίζει, βέβαια, να αναφερθεί ότι ακόμα και τη χρονιά του πρωταθλήματος έγιναν σημαντικά λάθη στο συγκεκριμένο τομέα. Στα μέσα της σεζόν η Ένωση απέκτησε τους Μασούντ και Μοράν, παρά το γεγονός ότι το ρόστερ «φώναζε» για ενίσχυση. Οι δύο ποδοσφαιριστές δε βοήθησαν ιδιαίτερα, με την ΑΕΚ να έχει τεράστια κενά για το υπόλοιπο της χρονιάς.
Αλλά, και στις επιλογές προπονητών, η διοίκηση κάνει τα ίδια λάθη. Μόνο ο «φιλόσοφος» Μιγκέλ Καρντόσο και ο Βλάνταν Μιλόγεβιτς αρκούν για να δείξουν το μέγεθος του προβλήματος. Όλοι οι προπονητές, εκτός του Μανόλο Χιμένεθ και ίσως του Γκουστάβο Πογέτ, απέτυχαν παταγωδώς στην ΑΕΚ.
Καμία διάθεση για επένδυση και καθυστέρηση στις μεταγραφές
Άλλη μια κοινή παράμετρος σχεδόν σε όλες τις μεταγραφικές περιόδους του δικεφάλου είναι η καθυστέρηση στις μεταγραφές. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί το καλοκαίρι του 2017, όταν η ΑΕΚ, με τεχνικό διευθυντή τον Μαϊστόροβιτς, είχε καλύψει το μεγαλύτερο μέρος του ρόστερ της ήδη από τον Ιούλιο και απέκτησε στο τέλος του Αυγούστου τους Σέρχιο Αραούχο και Παναγιώτη Κονέ. Και φυσικά αυτή ήταν η σεζόν της κατάκτησης του πρωταθλήματος, πράγμα που δεν είναι τυχαίο.
Όλες τις υπόλοιπες χρονιές, η Ένωση έφτανε στο τέλος της μεταγραφικής περιόδου έχοντας σημαντικές «τρύπες» στο ρόστερ της. Από τη σεζόν 2018-19 κατά την οποία ο Μαρίνος Ουζουνίδης έμεινε ξεκρέμαστος από τη διοίκηση, που επικοινωνούσε στον κόσμο της ότι «δε θα πάρει παίκτες απλώς για να πάρει», μέχρι τη φετινή, όπου ο «καημένος» ο Αλμέιδα ακόμα περιμένει τον φορ και το δεξί μπακ, έχει γίνει συνήθεια να υπάρχει τεράστια καθυστέρηση στον μεταγραφικό σχεδιασμό.
Παράλληλα, στο «στρατόπεδο» του δικεφάλου παρατηρείται μια συνεχής τάση να βγει η σεζόν όσο πιο φθηνά γίνεται. Ελάχιστες είναι οι φορές που η διοίκηση έχει κάνει κάποια υπέρβαση στις μεταγραφές. Συνήθως προτιμά να αφήσει την ομάδα «γυμνή» σε καίριες θέσεις, παρά να ξοδέψει λίγο παραπάνω για την απόκτηση ποιοτικών ποδοσφαιριστών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί εκείνο το καλοκαίρι του 2018, όταν στα τέλη Αυγούστου η Ένωση είχε για άλλη μια φορά μεγάλες ελλείψεις, αλλά ήρθε μόνο ο Γιάννης Γιαννιώτας. Ο τελευταίος, μάλιστα, «πέρασε και δεν ακούμπησε», καθώς δεν είχε την απαραίτητη ποιότητα για να παίξει στους «κιτρινόμαυρους».
Έτσι, όμως, η ΑΕΚ δε μπορεί να πετύχει τους στόχους της. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δε μπορείς να φτιάξεις ομάδα που να διεκδικεί τίτλους, αν δεν επενδύσεις. Επιπλέον, δεν είναι δυνατό να πηγαίνεις κόντρα στους κανόνες της σημερινής ποδοσφαιρικής αγοράς και να περιμένεις ότι το ίδιο το ποδόσφαιρο δε θα σε τιμωρήσει.
Απαραίτητη η αλλαγή νοοτροπίας
Κλείνοντας, είναι φανερό ότι μοναδικός υπεύθυνος των συνεχόμενων αποτυχιών της ΑΕΚ είναι ο Δημήτρης Μελισσανίδης. Ναι, έχει προσφέρει πολλά στον σύλλογο, με μεγαλύτερο επίτευγμα τη δημιουργία του γηπέδου στη Νέα Φιλαδέλφεια. Είναι αλήθεια ότι το όνειρο της «Opap Arena» πολύ δύσκολα θα πραγματοποιούταν χωρίς την παρουσία του.
Όμως, ο Μελισσανίδης είναι παρών και σε όλες τις λανθασμένες επιλογές των τελευταίων χρόνων. Αν, λοιπόν, δεν αλλάξει ο ίδιος νοοτροπία και δε θελήσει να επενδύσει πραγματικά στην Ένωση και να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του σύγχρονου ποδοσφαίρου, τα πράγματα θα παραμείνουν ίδια και απαράλλαχτα στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο.
Διαφορετικά, ίσως θα έπρεπε να αναζητήσει σιγά σιγά μια διάδοχη κατάσταση για τη διοίκηση του δικεφάλου…