Ο Φίλιππος Μαργιώλης γράφει για τα επαναλαμβανόμενα λάθη του Ματίας Αλμέιδα και τον Παναθηναϊκό, που αν και πήρε ένα θετικό αποτέλεσμα στη Νέα Φιλαδέλφεια, δεν πείθει με τις εμφανίσεις του.
Σε προηγούμενο άρθρο μου, και μετά την ήττα από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, είχα εκφράσει την άποψη ότι η ΑΕΚ μοιάζει κάπως μπερδεμένη. Η Ένωση έδειχνε εδώ και καιρό να έχει χάσει την ορμή του πρώτου γύρου, έχοντας μέτρια – στην πλειονότητα των αγώνων της – απόδοση. Ακριβώς έναν μήνα μετά, οι κιτρινόμαυροι εμφανίζουν τις ίδιες παθογένειες και δεν παρουσιάζουν καμία βελτίωση.
Ο δικέφαλος είδε τον Ολυμπιακό να βάζει τέλος στο απίστευτο 14/14 που έτρεχε μέχρι εκείνο το σημείο στην «OPAP Arena». Μια εβδομάδα αργότερα, ο Παναθηναϊκός «έκλεψε» έναν βαθμό, οδηγώντας το παιχνίδι εκεί που ήθελε.
Γενικά, το σύνολο του Αλμέιδα περνάει μια αγωνιστική κάμψη. Οι ποδοσφαιριστές των κιτρινόμαυρων δε βγάζουν την αυτοπεποίθηση και τη σιγουριά του πρώτου γύρου και φαίνονται εγκλωβισμένοι. Πώς, όμως, φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Τι άλλαξε σε σχέση με την απόλυτα κυριαρχική ομάδα που, κατά γενική ομολογία, έπαιζε το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα;
Οι ευθύνες του Αλμέιδα
Το παρατεταμένο ντεφορμάρισμα της ΑΕΚ ξεκινά από τον άνθρωπο που την έφερε ως εδώ, τον προπονητή της. Ναι, ο Ματίας Αλμέιδα είναι ένας πολύ καλός κόουτς και είναι ο βασικός υπεύθυνος για την αγωνιστική «ανάσταση» της Ένωσης. Ωστόσο, ακόμα κι οι καλύτεροι προπονητές στον κόσμο έχουν ορισμένα «κολλήματα». Φυσικά, απ’ αυτό δε θα μπορούσε να ξεφύγει ο Αργεντινός τεχνικός.
Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι ο Αλμέιδα δε δείχνει να μαθαίνει από τα λάθη του. Κι αυτό γιατί, ο δικέφαλος είχε χθες τα ίδια σχεδόν ζητήματα με εκείνο το ματς στην Τούμπα. Θα μπορούσαμε, μάλιστα, να πούμε ότι οι κιτρινόμαυροι έχουν τα ίδια προβλήματα από το ξεκίνημα του δεύτερου γύρου! Κι ενώ το προηγούμενο διάστημα, οι νίκες «κουκούλωναν» τις μέτριες εμφανίσεις, οι δύο σερί «γκέλες» στην έδρα της ανέδειξαν όλες τις αδυναμίες της ΑΕΚ.
Αρχικά, οι παίκτες της δεν έχουν τα τρεξίματα του πρώτου γύρου και μοιάζουν…σκασμένοι από τα συνεχόμενα παιχνίδια. Γενικά, η Ένωση ακολουθεί μια πιο συντηρητική τακτική στο δεύτερο μισό της σεζόν, παίζοντας σε σαφώς χαμηλότερο τέμπο. Παράλληλα, απέχει πολύ από την ομάδα που έπνιγε τους αντιπάλους με το ανελέητο pressing της πριν από μερικούς μήνες.
Ενδεχομένως, τα παραπάνω να έγιναν με απόφαση προπονητή, προκειμένου να αντέξουν οι ποδοσφαιριστές της μέχρι το τέλος της σεζόν. Θεωρώ, όμως, ότι υπάρχει κι ένας άλλος λόγος και αφορά τις επιλογές του Αλμέιδα στην ενδεκάδα.
Οφείλει να αλλάξει πράγματα ο Αλμέιδα
Ο Αργεντινός προπονητής επιμένει να παρατάσσει την ομάδα του με ελάχιστες αλλαγές στην ενδεκάδα της από παιχνίδι σε παιχνίδι. Ως αποτέλεσμα αυτού, όμως, η ΑΕΚ έχει γίνει προβλέψιμη και την έχουν διαβάσει όλοι οι αντίπαλοι προπονητές. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι ο Αλμέιδα έχασε τη μάχη του πάγκου τόσο από τον Μίτσελ, όσο και από τον Γιοβάνοβιτς.
Επιπλέον, η εμμονή με την ταυτόχρονη παρουσία των Γιόνσον και Σιμάνσκι στο βασικό σχήμα, ουσιαστικά κόβει την ομάδα στη μέση. Η Ένωση χάνει την αμεσότητα στη μετάβαση της μπάλας από την άμυνα στην επίθεση, χάνει σε τρεξίματα και δημιουργία. Παράλληλα, εγκλωβίζεται σε μια συνεχή και μονότονη ανάπτυξη από τα άκρα, περιμένοντας τις εμπνεύσεις των εξτρέμ της.
Σε συνδυασμό, μάλιστα, με την ακατανόητη προτίμηση στον Άμραμπατ αντί του Ελίασον και το ντεφορμάρισμα κομβικών παικτών, όπως ο Γκατσίνοβιτς, ο Αραούχο, ο Αθανασιάδης και ο Ρότα (αν και ήταν αρκετά καλός χθες), ο δικέφαλος προβληματίζει. Επίσης, είναι φανερό ότι ο Πινέδα δε μπορεί να αποδώσει σε ρόλο δεύτερου επιθετικού. Βγαίνει εκτός παιχνιδιού και δεν προσφέρει τα αναμενόμενα. Ουσιαστικά, δηλαδή, η ΑΕΚ έχει απωλέσει όλα εκείνα τα στοιχεία που την είχαν καταστήσει φαβορί για τον τίτλο.
Ο Ματίας Αλμέιδα, λοιπόν, έχει την ευκαιρία να καθαρίσει το κεφάλι του κατά τη διάρκεια της διακοπής για τις εθνικές και να δει τα πράγματα διαφορετικά. Εξάλλου, σε 12 μέρες, η Ένωση δίνει πρόωρο «τελικό» με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα. Σε περίπτωση ήττας, η αμφιβολία θα μπει…για τα καλά στα αποδυτήρια του συλλόγου. Επομένως, ο προπονητής της οφείλει να βρει απαντήσεις στα αγωνιστικά ζητήματά της. Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος οι κιτρινόμαυροι να γκρεμίσουν ό,τι έχτιζαν όλη τη σεζόν…
Δε γεμίζει το μάτι ο Παναθηναϊκός, αλλά έχει…Γιοβάνοβιτς
Είναι αλήθεια ότι ο Παναθηναϊκός είναι απόλυτα μια ομάδα προπονητή. Οι πράσινοι έχουν κάνει υπέρβαση φέτος, διεκδικώντας στα ίσια το πρωτάθλημα, με ένα ρόστερ με ξεκάθαρες ελλείψεις. Κι αυτό συνιστά αναμφίβολα έργο του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, ο οποίος έχει δημιουργήσει ένα σκληροτράχηλο και δυσκολοκατάβλητο σύνολο.
Ωστόσο, οι πράσινοι μοιάζουν να μπορούν να κάνουν συγκεκριμένα πράγματα στον αγωνιστικό χώρο. Ναι, είναι εξαιρετικοί στο να «χαλάνε» το παιχνίδι του αντιπάλου τους και να πηγαίνουν τις αναμετρήσεις στο πάθος και τον δυναμισμό. Στο κομμάτι της δημιουργίας ευκαιριών, όμως, οι παίκτες του «τριφυλλιού» παίρνουν κάτω από τη βάση.
Ο Παναθηναϊκός παράγει λιγοστές ευκαιρίες στα περισσότερα ντέρμπι, περιοριζόμενος σε ένα πιο παθητικό τρόπο παιχνιδιού. Και ενώ αυτό είναι αρκετό για να πάρει σημαντικούς βαθμούς εκτός έδρας («Καραϊσκάκη», «OPAP Arena», «Τούμπα»), τι θα γίνει όταν θα κληθεί να επιτεθεί και να πάρει νίκες;
Στα δικά μου μάτια, οι πράσινοι πολύ δύσκολα θα καταφέρουν να φτάσουν μέχρι το τέλος της διαδρομής, τουλάχιστον αγωνιζόμενοι με αυτόν τον τρόπο. Αναμφίβολα, βέβαια, ο Γιοβάνοβιτς έχει κάνει πραγματικά φοβερή δουλειά και οι παίκτες του τηρούν σχεδόν στην εντέλεια το αγωνιστικό του πλάνο.
Παρ’ όλα αυτά, με το ελλιπές ρόστερ και την προβληματική απόδοση στα ντέρμπι, δε βλέπω πως ο Παναθηναϊκός θα κρατήσει από κάτω του ΑΕΚ, Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ ως το φινάλε των playoffs της Super League. Ειδικά, εφόσον οι δύο τελευταίοι δείχνουν να είναι σε εξαιρετική κατάσταση και ιδιαίτερα ανεβασμένοι. Ένα είναι σίγουρο, όμως: ο Παναθηναϊκός του Ιβάν Γιοβάνοβιτς θα πουλήσει πολύ ακριβά το τομάρι του…