Αυτή η παραπάνω φράση ίσως είναι ό,τι πιο ενδεικτικό μπορεί να ειπωθεί για την καριέρα του Ιταλού.
Ο Γκατούζο είναι θρύλος της Μίλαν και της εθνικής Ιταλίας. Πέρα από αυτό όμως, είναι από τους πιο σκληροτράχυλους παίκτες όλων των εποχών. Έπαιζε με μια αυταπάρνηση και ένα ζήλο αξιοθαύμαστο. Πραγματικά, ήταν “έτοιμος να πεθάνει” για την ομάδα του ανά πάσα στιγμή. Έβαζε το κορμί του στη “φωτιά” και αρνιόταν πεισματικά να αφήσει τον επιτιθέμενο να περάσει. Είχε πάει την έννοια του κόφτη σε άλλο επίπεδο.
Όλα αυτά σε συνδυασμό με το χαρακτήρα μαχητή, που διαθέτει, τον έκαναν έναν πραγματικό νικητή. Ήταν από τα πιο χρήσιμα “γρανάζια”, τόσο στη Μίλαν, όσο και στην εθνική, σε ένδοξα και για τις δύο χρόνια. Δημιουργικά και ποδοσφαιρικά σίγουρα έχουμε δει και καλύτερους. Ωστόσο, ο Ιταλός ίσως είναι ένας από τους σπουδαιότερους συμπαίκτες που έχουν περάσει ποτέ. Έπαιζε για τους άλλους και για την ομάδα. Αυτό το πάθος είναι, που για εμένα λείπει συχνά από το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Άλλωστε είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο νυν coach, πως το να βλέπει παίκτες μετά από ήττα με ένα κινητό στο χέρι, του φαίνεται αδιανόητο. Σίγουρα αυστηρή η νοοτροπία του, αλλά πιθανότατα χάριν αυτής έφτασε στο κορυφαίο επίπεδο.