Οι γυναίκες λάτρευαν τον Ράιαν Γκόσλιγνκ ήδη από την εποχή του “Notebook”. Το “Drive” όμως τον έκανε “θεό” και στο αντρικό κοινό.
Είναι μία από τις πιο εμβληματικές ταινίες της τελευταίας δεκαετίας και μία από τις αγαπημένες μου. Απλή, λιτή, αλλά σε γεμίζει με απίστευτα συναισθήματα. Γίνεται ένας εγκληματίας οδηγός, να έχει πραγματικές ευαισθησίες; Μπορεί η καρδιά του, να είναι “καθαρή”; Ο “Driver” είναι σκοτεινός και μοναχικός. Ωστόσο είναι κακός άνθρωπος; Αυτό είναι, που κρίνεται να απαντήσει κανείς, αφού δει την ταινία. Το καλό και το κακό, ίσως να μην είναι τόσο απόλυτες έννοιες τελικά; Πιθανόν, κανείς δε μπορεί, να είναι μόνο καλός ή μόνο κακός.
Ο Γκόσλινγκ είναι τρομερός στο ρόλο του. Δε μιλάει πολύ, αλλά τα λέει όλα με τη γλώσσα του σώματος. Βλέπεις, όσα θα περίμενες απο έναν “anti-hero”. Η ατμόσφαιρα, ειδικά αν είναι κάποιος “dark” τύπος, μαζί με τη μουσική τον συνεπαίρνουν. Κυρίως, οι μοναχικοί, αυτοί που νιώθουν ότι λίγοι τους καταλαβαίνουν, θα την αγαπήσουν την ταινία!