Μία από τις ταινίες που “σάρωσε” τα “Όσκαρ”, αλλά “δίχασε” για την πολύ μεγάλη διάρκειά της. Το “The Brutalist” είναι ένα πραγματικό υπερθέαμα, δίχως καμία αμφιβολία. Ωστόσο, σε πολλούς θα φανεί κουραστικό και πιστεύω δικαιολογημένα.
Η ιστορία “ακολουθεί” τη ζωή ενός σπουδαίου Ούγγρου αρχιτέκτονα μετά το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όπως φαντάζεται κανείς, προσπαθεί να αφήσει πίσω του τις φρικαλεότητες του πολέμου και να φτιάξει τη ζωή του στις ΗΠΑ.
Η αρχή, μόνο εύκολη δε θα είναι για εκείνον, αφού αδυνατεί να σμίξει με τη γυναίκα και την ανηψιά του, καθώς το ταξίδι στην Αμερική είναι ιδιαιτέρως δύσκολο για την πλειονότητα. Έτσι, βγάζει τα προς το ζην, δουλεύοντας για τον ξάδερφό του, ο οποίος του παραχωρεί και ένα πολύ μικρό δωμάτιο. Μόνο ιδανική αρχή, δε τη λέει κανείς. Από εκεί και έπειτα οι δυσκολίες συνεχίζονται για τον Λάζλο, τον πρωταγωνιστή, ο οποίος “παλεύει” για την καταξίωση στο χώρο του.
Θα έλεγε κανείς, πως είναι μια κλασική αφήγηση του “Αμερικανικού Ονείρου”. Η αλήθεια είναι, πως θα “έπεφτε” μέσα. Φαίνεται, να είναι μια πολύ κοινότυπη ιστορία, η οποία όμως, δε χάνει την αίγλη της και συγκινεί το θεατή. Επιπλέον, οι εικόνες και τα τοπία, αντικατοπτρίζουν πλήρως το κλίμα της εποχής και εντυπωσιάζουν.
Όσο για τον Έιντριεν Μπρόντι, τα λόγια είναι περιττά για ακόμη μια φορά. Δικαίως κέριδσε το Όσκαρ Ά Ανδρικού ρόλου. Είναι συναρπαστικός στο ρόλο του και πραγματικά, μας κάνει, να πιστέψουμε, πως είναι Ούγγρος. Το ταλέντο του συγκεκριμένου είναι αναντίρρητο και το αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία, που του δίνεται. Τέλος, η ταινία είναι 3.30 ώρες. Συνεπώς, καταλαβαίνει κανείς, πως είναι για εκείνους, οι οποίοι έχουν συνηθίσει, να παρακολουθούν κάτι για τόσο μεγάλο διάστημα. Μάλιστα, σε πολλά σημεία κουράζει ακόμα και αυτή την κατηγορία ανθρώπων.