Ήθελα να περάσει αρκετός καιρός, πριν γράψω για τη συγκεκριμένη ταινία, καθώς ήθελα να είμαι ήρεμος και αντικειμενικός. Δυστυχώς όμως, ακόμα και τώρα δε μπορώ, να σκεφτώ κάποιο καλό στοιχείο της. Πραγματικά κατάφερε, να μου “καταστρέψει” την υπέροχη πρώτη ταινία. Τη θεωρώ ως ένα από τα χειρότερα “sequel” όλων των εποχών.
Ο Τοντ Φίλιπς είναι, σαν να έβαλε πραγματικά τα δυνατά του για να “επιτεθεί” στα σημαντικά μηνύματα της πρώτης ταινίας. Μηνύματα, που είχαν να κάνουν, με το πως οι σύγχρονες κοινωνίες, φέρνουν τους ανθρώπους στα όριά τους, ωθώντας τους στο περιθώριο και στην παράνοια. Ο Άρθουρ Φλεκ μέσα σε αυτό το κλίμα είχε καταφέρει, να “πάρει κάπως την κατάσταση στα χέρια του”, εννοείται όμως με έναν λανθασμένο και απαράδεκτο τρόπο. Δεν είχε το δικαίωμα, να στερήσει τη ζωή κανενός. Ωστόσο, αν το δούμε αλληγορικά, ήταν η αντίδρασή του στην καταπίεση και τον εκφοβισμό, που τόσα χρόνια δέχτηκε.
Και τι γίνεται στη συνέχεια; Στη δεύτερη ταινία βλέπουμε ένα μιούζικαλ του Χοακίν Φοίνιξ και της Λέιντι Γκάγκα, χωρίς ουσιαστική πλοκή. Και δε φτάνει μόνο αυτό, αλλά ο Τζόκερ, ο Άρθουρ Φλεκ ουσιαστικά υποτάσσεται ξανά σε όλο αυτό το σύστημα, το οποίο τόσα χρόνια τον κακοποίησε ανελέητα. Ποιο είναι δηλαδή το μήνυμα της ταινίας, η τιμωρία για ακόμη μια φορά του “αδύναμου”; Η “περσόνα” του Τζόκερ, φεύγει από πάνω του, τόσο απλά, σαν να μην υπήρξε ποτέ…