Είναι μία από εκείνες τις ταινίες, που μένουν “χαραγμένες” στο μυαλό σου για πολύ καιρό. Ειδικά το “Aftersun” σε “διαλύει”.
Η πλοκή είναι πολύ απλή. Πρόκειται για τις διακοπές ενός χωρισμένου πατέρα με το κοριτσάκι του. Αυτά, που κρύβονται όμως μέσα σε αυτή την ιστορία είναι απίστευτα βαθιά. Ουσιαστικά, παρουσιάζεται στο θεατή το “τέρας” της κατάθλιψης. Η ταινία δίνει πολλά στοιχεία, που φανερώνουν τις καταθλιπτικές τάσεις του πατέρα, που υποδύεται ο Πολ Μέσκαλ. Είναι εμφανές, πως μέσα του δεν είναι καθόλου καλά.
Παρόλα αυτά όμως, κάνει το καλύτερο που μπορεί, για να προσφέρει αξέχαστες στιγμές στην κόρη του. Είναι πάρα πολύ γλυκός απέναντί της και δεν της “επιτρέπει” να δει τον πονεμένο εσωτερικό του κόσμο. Προσπαθεί, να της δώσει την αίσθηση, πως ο πατέρας της είναι η “χαρά της ζωής”. Σε όλη τη διάρκεια, παρατηρούμε αυτή τη συγκινητική προσπάθεια. Στο τέλος, μένει κανείς απλώς να κοιτάζει την οθόνη… Είναι ένα πραγματικό αφιέρωμα στη ψυχική υγεία, το οποίο βοηθάει τον κόσμο, να ευαισθητοποιηθεί πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα.