Το “Νοσφεράτου” του 2024 πραγματικά το περίμενα σαν “τρελός”. Δε μπορώ να πω όμως, πως αυτή η ανυπομονησία μου μεταφράστηκε σε ικανοποίηση. Σε καμία περίπτωση! Σίγουρα, δεν είναι ότι πρόκειται για μία κακή ταινία, αλλά μου έλειψαν πάρα πολλά.
Αρχικά, η αφήγηση είναι ιδιαίτερα αργή και προβλέψιμη. Οι πανέμορφες εικόνες της ταινίας, δεν εξισορροπούν το παραπάνω πρόβλημα. Οι ηθοποιοί κάνουν όλοι τη δουλειά τους πάρα πολύ καλά. Και η Ντεπ και ο Νταφόε και ο Χουλτ, αλλά κυρίως ο Σκάρσγκαρντ, ως Κόμης Όρλοκ τα κάνουν όλα άριστα.
Το ζήτημα είναι, πως η ιστορία επικεντρώνεται πάρα πολύ στο ρομάντζο και αφήνει στην άκρη τρομακτικά και επιβλητικά στοιχεία για τον Κόμη, ο οποίος ναι μεν προκαλεί φόβο σε αρκετά σημεία, αλλά για εμένα ο πρωτότυπος, ο οποίος εμφανίστηκε πριν από 100 και χρόνια, ξεχωρίζει. Αυτή τη φορά, ίσως και λόγω της υπερβολής στη σχέση του με την πρωταγωνίστρια, εμφανίζεται πιο ανθρώπινος. Αυτό δεν είναι κακό, απλώς είναι μια διαφορετική προσέγγιση. Ο Σκάρσγκαρντ όπως και να έχει, πραγματικά έδωσε “ρεσιτάλ”. Ενδέχεται, ο σκηνοθέτης, να μπορούσε να τον είχε “εκμεταλλευτεί” αρκετά καλύτερα.
Στο σύνολο, μιλάμε για μια πάρα πολύ δυνατή ατμοσφαιρική ταινία τρόμου, η οποία όμως σε κάποια σημεία κουράζει και δεν περνάει στην ιστορία ως κάτι το επικό.