Εγώ αρχικά να πω, πως λάτρεψα το νούμερο 4, όπως και η πλειονότητα του κοινού.
Από την άλλη μεριά, αρκετοί το θεώρησαν κάπως υπερβολικό. Την ακούω την άποψή τους, αλλά σκέφτομαι το εξής: Το σύμπαν του Τζον Γουίκ ποτέ δεν ήταν ρεαλιστικό. Αν ήταν, θα έπρεπε να είχε πεθάνει ήδη από την πρώτη ταινία. Εξάλλου, ουδέποτε θέλησε να το κάνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης κοντά στην πραγματικότητα. Είναι καθαρά ταινίες δράσης, όπου ο Τζον Γουίκ είναι σχεδόν αθάνατος. Εφόσον το αποδεχθείς αυτό, απολαμβάνεις την ταινία. Αν θες αληθοφάνεια, δες κάτι άλλο τέλος πάντων!
Όσον αφορά το τέλος του 4, φαινομενικά ο πρωταγωνιστής είναι νεκρός. Φαινομενικά πάντα, καθώς ένα sequel είναι κατά 99% σίγουρο. Εξάλλου, αυτός ήταν και ο σκοπός πίσω από το φινάλε. Να μείνει ο θεατής με την απορία, για το αν ο “Baba Yaga” πέθανε ή όχι. Θα μπορούσε ο θάνατος, να είναι η λύτρωση για εκείνον, αλλά αν προσέξει κανείς την ιστορία, ο ίδιος δεν το πιστεύει. Μια μετά θάνατον ζωή του φαίνεται αδύνατη. Θέλει την ελευθερία του και να μείνει ζωντανός, έτσι ώστε να θυμάται τα χρόνια πλάι στη γυναίκα του. Για αυτό τον λόγο, δε θεωρώ πως ήταν η ώρα του να “φύγει”. Έτσι, εφόσον υπάρξει μια καινούρια ιδέα, η οποία θα μας εξηγεί με λογική πως ο Τζον τη “γλύτωσε”, μία πέμπτη ταινία την περιμένω με αγωνία. Εξάλλου όσο περισσότερο Κιάνου Ριβς βλέπουμε, τόσο το καλύτερο!