Η σόλο ταινία του Τζόκερ είναι μια πολύ διαφορετική προσέγγιση στο χαρακτήρα σε σχέση με τις άλλες εμφανίσεις του στη μεγάλη οθόνη.
Αυτό για εμένα είναι, που κάνει τόσο ξεχωριστή τη συγκεκριμένη ταινία του Τοντ Φίλιπς. Ο Άρθουρ Φλεκ δουλεύει ως κλόουν, ως αποτυχημένος καλύτερα κλόουν και έχει μια πάθηση, η οποία ανά στιγμές τον οδηγεί σε ασταμάτητο νευρικό γέλιο. Οι άνθρωποι και η κοινωνία της Γκόθαμ τον έχουν στο περιθώριο. Όσοι μάλιστα είναι στον κύκλο του, συχνά πυκνά δε χάνουν την ευκαιρία να του δυσκολέψουν τη ζωή. Η ιστορία του είναι τραγική. Αυτό μέχρι και όταν αποφασίζει ο ίδιος να τη δει αλλιώς. Σαν μια κωμωδία δηλαδή. Τότε είναι, που μεταμορφώνεται στο Τζόκερ και κάνει την επανάστασή του.
Τα κοινωνικά μηνύματα της ταινίας είναι πολλά και ενδιαφέροντα. Βάζουν το θεατή σε σκέψη και του δείχνουν, πόσο φριχτό είναι, να βρίσκεται κάποιος στο “περιθώριο”. Το “Τζόκερ” έχει ως στόχο του, να μας κάνει πιο ενσυνείδητους και να ενδιαφερθούμε ουσιαστικά, για άτομα, τα οποία για διάφορους λόγους έχουν αποκοπεί από την κοινωνία. Τέλος, η ερμηνεία του Χοακίν Φοίνιξ, που του χάρισε και το Όσκαρ είναι πραγματικά ανεπανάληπτη!