Την είδα μόλις την προηγούμενη βδομάδα και πραγματικά εντυπωσιάστηκα. Η συγκεκριμένη δανέζικη παραγωγή είναι μια ταινία, της οποίας η θέαση, προσφέρει πολλά.
Αρχικά, ο Μαντς Μίκαλσεν είναι εξαιρετικός στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ως είθισται άλλωστε. Υποδύεται έναν καλόκαρδο νηπιαγωγό, ο οποίος εντελώς ξαφνικά βρίσκεται εκτεθειμένος σε μια κατάσταση “ασφυκτική”, όχι απλά δύσκολη. Όλο αυτό ξεκινάει από το ψέμα ενός παιδιού, το οποίο δεν έχει επίγνωση του τι λέει και κορυφώνεται με δραματικό τρόπο.
Χωρίς να κάνω spoiler, το τέλος της ταινίας, είναι αυτό, που σου μένει “χαραγμένο” στο μυαλό. Δεν είναι ούτε κακό, αλλά ούτε και καλό. Είναι ένα τέλος, το οποίο μας βάζει σε σκέψεις, αναφορικά με τις συγκυρίες, αλλά και το πως ένα λάθος κάποιου άλλου, μπορεί να μας στοιχίσει σημαντικότατα στη ζωή μας. Στο σύνολο, η ιστορία της ταινίας με καθήλωσε και μου δημιούργησε πολλά συναισθήματα, καθ’ όλη τη διάρκειά της.