Είναι τελικά τόσο κακή η πολυδάπανη παραγωγή των αδελφών Ρουσό και του Νέτφλιξ; Κατά τη γνώμη μου, όχι!
Το θέμα της ταινίας είναι αρκετά απλό. Η CIA βγάζει από τη φυλακή εγκληματίες με εξαιρετικές ικανότητες, με σκοπό να εξολοθρεύουν για εκείνη επικίνδυνους στόχους. Ο χαρακτήρας του Ράιαν Γκόσλινγκ(ίδιος εγώ) είναι ένας από αυτούς. Ωστόσο, μόλις ανακαλύψει “σκοτεινά μυστικά” για την οργάνωση, γίνεται εκείνος στόχος της. Ο Κρις Έβανς αναλαμβάνει τη δύσκολη αποστολή, να τον εντοπίσει και να τον σκοτώσει. Πραγματικά, είναι πολύ καλός στο ρόλο του “ψυχάκια” δολοφόνου, χωρίς κανέναν απολύτως ηθικό φραγμό. Η πανέμορφη Άννα Ντε Άρμας είναι σύμμαχος του Γκόσλιγνκ και έχει και εκείνη τις στιγμές της.
Τα θετικά, τα οποία κρατάω από την ταινία, είναι σίγουρα το καταπληκτικό καστ της, η ωραία και γρήγορη δράση, αλλά και κάποια όμορφα μηνύματα προς το τέλος της. Ωστόσο σε πολλά σημεία η ιστορία, όχι μόνο κάνει “κοιλιά”, αλλά σχεδόν δε βγάζει και νόημα. Αν τη δει κανείς ως μια διασκεδαστική ταινία δράσης, τότε θα την ευχαριστηθεί. Εφόσον, περιμένει κάτι πιο “βαθύ”, θα ήταν προτιμότερο, να δει κάτι άλλο. Να είναι καλά ο Ράιαν Γκόσλινγ, του οποίου οι ρόλοι του εκπαιδευμένου δολοφόνου, του ταιριάζουν “γάντι”.