Χθες το βράδυ, είχα πιει τα κρασάκια μου και δεν ήμουν για πολλά. Ήθελα να δω κάτι ευχάριστο, αλλά να έχει και κάποιο μήνυμα.
Το Baby Driver, είναι αυτό, που ψάχνει κάποιος, όταν θέλει αλλά και δε θέλει, να δει ταινία. Είναι δύο ώρες, όμως περνάνε ταχύτατα και το σημαντικότερο ευχάριστα. Ο Μπέιμπι, ο πρωταγωνιστής, είναι ένας εξαιρετικός οδηγός. Δεν το χρησιμοποιεί για καλό όμως. Συμμετέχει σε ληστείες. Το κακό για εκείνον, είναι πως δε θέλει, να το κάνει, αλλά λόγω ένας λάθους στο παρελθόν αναγκάζεται.
Το σενάριο μου φαίνεται πάρα πολύ έξυπνο. Η μουσική σε κρατάει στην τσίτα συνεχώς, ενώ η δράση σε συνεπαίρνει. Προσωπικά, πέρασα πολύ ωραία, βλέποντάς το και το συστήνω ανεπιφύλακτα. Εμένα, που το “Drive”, είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες γενικότερα, μου φάνηκε χθες, σα να βλέπω κάτι παρόμοιο. Παρόμοιο, αλλά με τα δικά του ξεχωριστά στοιχεία.