Χθες βράδυ είδα και εγώ την πιο πολυαναμενόμενη ταινία της χρονιάς. Είναι αρκετά “βαριά”, αλλά μόνο κερδίζει κανείς, αν δει το συγκεκριμένο έργο του Νόλαν.
Δεν ήμουν και εντελώς ξεκούραστος, συν ότι πιάστηκα και από την καρέκλα, τόσες ώρες στο θερινό. Το Oppenheimer αντικειμενικά είναι πολύ “αργό”, ίσως κουραστικό σε κάποιες στιγμές. Αλλά σκέφτομαι, πως θα μπορούσε, να γίνει αλλιώς; Δε νομίζω, ότι γίνεται. Μιλάμε για μια προσπάθεια παράθεσης ιστορικών γεγονότων, τα οποία επηρέασαν την ανθρωπότητα στο σύνολο. Φεύγοντας από το σινεμά, σε έχει κάνει ο Νόλαν, να τα σκέφτεσαι ξανά και ξανά όλο το βράδυ. Άλλωστε, το θέμα της δημιουργίας της πυρηνικής βόμβας, που σκότωσε 400.000 ανθρώπους τουλάχιστον, είναι τραγικό.
Οι εκρήξεις, τα σκηνικά, η μουσική, οτιδήποτε δηλαδή έχει, να κάνει με τη σκηνοθεσία, ήταν απλά ανατριχιαστικά. Κάτι, που ίσως θα άλλαζα, θα ήταν η απλούστερη παρουσίαση κάποιων φυσικών όρων. Δε ξέρω όμως, κατά πόσο θα ήταν αυτό δυνατό. Τώρα για το καστ, τι να πω; Ήταν απλά καταπληκτικό. Πιστεύω, πως τόσο ο Ντάουνι Τζούνιορ, όσο και ο Μέρφι, θα διεκδικήσουν με αξιώσεις βραβείο Όσκαρ, ο πρώτος για Β ανδρικό ρόλο και ο σταρ του “Peaky Blinders” για Α. Στο σύνολο, προτείνω, ειδικά σους λάτρεις της ιστορίας, αλλά και του Νόλαν, να μη χάσουν τη συγκεκριμένη ταινία με τίποτα!